Die woorden reisden stilletjes met me mee, zonder dat ik toen wist hoe belangrijk ze zouden worden. Ze nestelden zich ergens diep vanbinnen. Als een zachte herinnering aan wat we makkelijk verliezen als het leven voller wordt. Aan openheid, nieuwsgierigheid en kijken zonder oordeel. Achteraf gezien dragen ze de kern van wat Sâlt + Flor zou worden: vertragen, voelen, en ruimte maken voor verwondering — elke dag opnieuw.

Verwondering als kind

Als kind verwonderen we ons over alles. Het eerste contact met zand, water, golven. De eerste hapjes, eerste stapjes. Schelpjes waarmee je kunst maakt. Bloemetjes die armbandjes worden. Een parfum van rozenblaadjes. Verwondering zit in alles. Kinderen zien dat moeiteloos.

Ruimte voor verwondering

Bij ons volwassenen raakt die open blik makkelijk ondergesneeuwd door alles wat het leven van ons vraagt. We staan minder stil bij klein geluk. We vergeten hoe het voelt om echt te verwonderen. Niet omdat het weg is — maar omdat het naar de achtergrond verschuift. Onze wereld bestaat vaker uit schermen, plannen en volle agenda’s dan uit madeliefjeskettingen. Met elk jaar raken we iets verder verwijderd van die natuurlijke blik. Als ons hoofd te vol zit, horen we de signalen van ons lijf minder goed. We leven sneller, denken meer, voelen minder. Soms sluiten we ons hart uit bescherming. Maar juist dan vraagt het leven om openheid. Om nieuwsgierig te blijven. Naar de ander. Naar jezelf. Om verwondering niet te laten verdwijnen onder meningen en haast.

Hoe nodig je verwondering uit?

Verwondering laat zich niet dwingen — je kunt haar uitnodigen. Ze verschijnt vaak in het alledaagse, juist wanneer je vertraagt en het klein maakt. Ga liggen in het gras. Zoek vormen in de wolken. Adem een geur bewust in. Verzamel een steentje, een veer, een blad. Lees een boek zonder doel. Schrijf wat je ziet, ruikt en voelt. Bouw iets met je handen. Maak een zandkasteel. Knutsel, kleur, klei. Laat de tijd even los. Geniet van een zonsondergang. Mijmer. Spring over slootjes. Kijk naar spelende kinderen en laat hun lach je herinneren aan hoe licht het leven kan zijn. Niet om iets te bereiken. Maar om weer open te worden. Aanwezig. Verwonderd.

Leven zonder haast

Niet om iets te bereiken. Niet om te verbeteren. Maar omdat het je weer even kind laat voelen — vrij, open en vol verwondering. Het zijn dit soort gebaren die ons terugbrengen bij iets essentieels: de verwondering die zachtjes in ons beweegt en ons verbindt met wat stil is, écht en wezenlijk. Laat het leven zich ontvouwen, zonder haast. Je hoeft niet alles te begrijpen. Heb vertrouwen in het ritme dat zich aandient.

Een herinnering om te bewaren

Bewaar deze quote. Geef haar een plek — op je koelkast, in je notitieboek of ergens waar je haar af en toe weer leest. Als een kleine herinnering aan wat er echt toe doet. Misschien is het dat wat we als volwassenen mogen onthouden: dat de weg naar onszelf soms begint met een zandkasteel, een schelp in je zak, of een glimlach die zomaar opkomt. Zoals Fellini ooit zei:

“You have to live spherically – in many directions. Never lose your childish enthusiasm – and things will come your way.”

Liefs,
Gerrieke